قالَ اَبُوعَبْدِ اللّهِ علیه السلام: لِیَتَزَیَّنْ اَحَدُکُمْ یَوْمَ الْجُمُعَةِ یَغْتَسِلُ و یَتَطَیَّبُ وَ یُسَرِّحُ لِحْیَتَهُ وَ یَلْبَسُ اَنْظَفَ ثِیابِهِ وَلْیَتَهَیَّأْ لِلْجُمـُعَةِ وَلْیَکُنْ عَلَیْهِ فى ذلِکَ الْیَوْمِ السـَّکینَةُ وَ الْوَقـارُ…

امام صادق علیه السلام فرمود: یکایک شما باید در روز جمعه خود را بیاراید، غسل کند، عطر بزند و محاسن و موهاى خود را شانه نماید و پاکیزه ترین لباسهاى خود را بپوشد و براى نماز جمعه آماده شود و البته باید آرامش و وقار در رفتار او نمایان باشد.

قالَ النَّبِىُّ صلی الله علیه و آله: مِنَ اغْتَسَلَ یَوْمَ الْجُمُعَةِ وَ مَسَّ مِنْ طیبِ اِمْرَأَتِهِ ـ اِنْ کانَ لَها ـ وَ لَبِسَ مِنْ صالِحِ ثِیابِهِ ثُمَّ لَمْ یَتَخَطَّ رِقابَ النّاسِ وَ لَمْ یَلْغَ عِنْدَ الْمَوْعِظَةِ کانَ کَفّارَةً لِما بَیْنَهُما وَ مَنْ لَغى وَ تَخَطّى رِقابَ النّاسِ کانَتْ لَهُ ظُهْرا.

پیامبر خدا صلّی الله علیه و آله فرمود: هر کسى که روز جمعه غسل نموده و از عطر همسر خود ـ چنانچه خودش عطر نداشته باشد و او داشته باشد ـ استفاده نماید و از لباسهاى مناسب خود بپوشد و به هنگام عبور از صف هاى نماز جمعه، پاى بر روى لباس و سر و دوش مردم نگذارد و در وقت خطبه هاى نماز سخن نگوید، نماز جمعه او کفّاره گناهان او در فاصله دو نماز جمعه مى باشد، ولى اگر در بین خطبه ها حرف بزند تنها بجاى نماز ظهر او محسوب مى شود.


عَنِ النَّبِىِّ صلی الله علیه و آله اَنَّهُ قالَ: اِذا کانَ یَوْمُ الْجُمُعَةِ کانَ عَلى کُلِّ بابٍ مِنْ اَبْوابِ الْمَسْجِدِ مَلائِکَةٌ یَکْتُبُونَ الْأَوَّلَ فَالْأَوَّلَ فَاِذا جَلَسَ الاِْمامُ طَوُّوا الصُّحُفَ وَ جاؤُوا یَسْتَمِعُونَ الذِّکْرَ.

پیامبر گرامى اسلام صلّی الله علیه و آله فرمود: وقتى روز جمعه فرا مى رسد، بر هر درى از درهاى مسجد، فرشتگانى نشسته اند و نام مردم را به ترتیب ورود، اوّل و دوّم و سوّم... مى نویسند تا آنگاه که امام جمعه در جایگاه خود قرار گرفت؛ پرونده ها را پیچیده و براى شنیدن ذکر (خطبه ها) مى نشینند.


قالَ عَلِىٌّ علیه السلام: مِنَ السُّنَّةِ اِذا صَعِدَ الاِْمامُ الْمِنْبَرَ اَنْ یُسَلِّمَ اِذَا اسْتـَقْبَلَ النـّاسَ.

امام على علیه السلام فرمود: یکى از سُنن اِسلامى این است که وقتى امام جمعه در جایگاه خُطبه قرار گرفت، به مردم سلام کند.


عَنِ الرِّضا علیه السلام قالَ: اِنَّما جُعِلَتِ الْخُطْبَةُ یَوْمَ الْجُمُعَةِ لاَِنَّ الْجُمُعَةَ مَشْهَدُ عامٍ فَاَرادَ اَنْ یَکُوْنَ لِلاَْمیرِ سَبَبٌ اِلى مَوْعِظَتِهِمْ وَ تَرْغیبِهِمْ فِى الطّاعَةِ وَ تَرْهیبِهِمْ مِنَ الْمَعْصِیَةِ وَ تَوْقیفِهِمْ عَلى ما اَرادَ مِنْ مَصْلَحَةِ دینِهِمْ وَ دُنْیاهُمْ وَ یُخْبِرَهُمْ بِما وَرَدَ عَلَیْهِمْ مِنَ الاَْفاقٍ ـ وَ ـ مِنْ الاَْهْوالِ الَّتى لَهُم فیهَا الْمَضَرَّةُ وَ الْمَنْفَعَةُ.

امـام رضـا علیه السلام فرمـود: انگیزه خواندن خطبه در نمازجمعه آن است که: چون جمعه روز حضور عمومى است. اسلام خواسته تا فرماندار ـ نماینده دولت اسلامى ـ وسیله اى ـ تریبونى ـ داشته باشد، براى موعظه مردم و تشویق آنان به اجراى قوانین و اطاعت از دستورات الهى و پرهیز از نافرمانى ـ قانون شکنى ـ و معصیت و همچنین بتواند از این طریق مردم را در جریان برنامه ها و تصمیمات متخذه مربوط به دین و دنیاى آنان قرار دهد و از آنچه در جهان مى گذرد ـ و به نحوى با حیات مسلمین ارتباط دارد ـ و از حوادث و پیش آمدهایى که ضرر یا منفعتى ـ تأثیر مثبت یا منفى - براى آنها دارد، آنان را مطّلع نماید.


عَنْ اَبى عَبْدِاللّهِ علیه السلام قالَ: اِذا خَطَبَ الاِْمامُ یَوْمَ الْجُمُعَةِ فـَلا یَنْبَغى لاََحـَدٍ اَنْ یَتـَکَلَّمَ حَتّى یَفْرُغَ الاِْمامُ مِنْ خُطْبَتِهِ.

امام صادق علیه السلام فرمود: به هنگام خطبه امام جمعه، سزاوار نیست کسى سخن بگوید تا آنگاه که امام از خطبه فارغ گردد.


عَنْ اَبى عَبْدِ اللّه ِ علیه السلام فى حَدیثٍ قالَ: اِنَّما جُعِلَتِ الْجُمُعَةُ رَکْعَتَیْنِ مِنْ اَجْلِ الْخُطْبَتَیْنِ فِهىَ صَلاةٌ حَتّى یَنْزِلَ الاِْمامُ.

امام صادق علیه السلام فرمود: نمازجمعه به خاطر دو خطبه اى که دارد، دو رکعت شده است. پس آن دو خطبه در واقع، دو رکعت از نماز است ـ و مردم به هنگام شنیدن خطبه در حال نمازند ـ تا امام از جایگاه فرود آید.


عَنْ اَبى عَبْدِاللّهِ علیه السلام قالَ: اَلسّاعَةُ الَّتى تُسْتَجابُ فیهَا الدُّعآءُ یَوْمَ الْجُمُعَةِ مابَیْنَ فَراغِ الاِْمامِ مِنَ الْخُطْبَةِ اِلَى اَنْ یَسْتَوِى النّاسُ فىالصُّفُوُفِ وَساعَةٌ اُخْرى مِنْ اخِرِالنَّهارِ اِلى_'غُرُوبِ الشَّمْسِ.

امام صادق علیه السلام فرمود: ساعت هایى از روز جمعه که دعا مستجاب مى شود: فاصله بین فراغت امام از خطبه تا تنظیم صفوف - آغاز نماز - و آخرین ساعت روز جمعه تا غروب آفتاب است.